హమాస్ రాక్షసత్వం
అందరూ అంతే.. అధికారం కోసం పాకులాడే మనుషులే..! నిన్నమొన్నటి వరకు ఇజ్రాయెల్ బలగాల పైశాచికత్వానికి బలైపోయిన గాజా ప్రజలు.. ఇప్పుడు హమాస్ దెబ్బకు భయపడిపోతున్నారు. పాలస్తీనా పోరాట సంస్థగా ముద్రపడ్డ హమాస్.. సీజ్ ఫైర్ తర్వాత సొంత ప్రజలపైనే కత్తిదూసింది. రెండేళ్ల యుద్ధ కాలంలో తమకు వ్యతిరేకంగా పని చేశారని అనుమానం ఉన్నవారిని పొట్టనబెట్టుకుంటోంది. రోడ్డుపై వారందరిని కూర్చొబెట్టి అడ్డంగా నరుకుతోంది. గాజా వీధులను జల్లెడ పడుతోంది. దేశద్రోహం ముసుగులో అమాయకుల ప్రాణాలను తీస్తోంది. అందుకే గాజా మరోసారి రక్తసిక్తమైంది. హమాస్కు వ్యతిరేకంగా ఉన్నారన్న ఆరోపణలతో 8మందిని అన్యాయంగా చంపేశారు.
నిజానికి ఒకప్పుడు గాజా ప్రజలు ఒక రక్షక శక్తి కోసం ఎదురు చూశారు. ఆ క్షణంలో ఒక ఉద్యమం పుట్టింది. దాని పేరు హమాస్. అది మొదట ప్రజల హక్కుల కోసం, స్వేచ్ఛ కోసం నిలబడింది. నాటి ఉద్యమం ఆరంభంలో ఆశ ఉంది, ధైర్యం ఉంది.. అందులో పాలస్తీనా స్వాతంత్ర కల ఉంది. కానీ కాలం గడిచింది. ఆ కల క్రమంగా ఆగ్రహంగా మారింది. రక్షకుడిగా పుట్టిన శక్తి ఇప్పుడు నియంత్రణ కోసం పోరాడుతోంది. ఒకప్పుడు ప్రజల భరోసా అని చెప్పుకున్న పేరు ఇప్పుడు ప్రజలలోనే భయాన్ని రేపుతోంది. వాస్తవానికి చరిత్ర చూస్తే ప్రతి విప్లవం ఇలాగే ప్రజలకు దూరమైంది. అధికారం కోసం బెరితెగించింది. ఇప్పుడు గాజా ప్రజల అనుమానం కూడా అదే!
ఇప్పుడు ప్రజల గొంతులో ఒకే ప్రశ్న వినిపిస్తోంది. ఈ పోరాటం ఎవరి కోసం? ప్రజల కోసం లేదా అధికారం కోసం? గాజాలో నిన్నటివరకు రక్షణ కోసం చూసిన నాయకులే ఇప్పుడు ప్రజల మనసుల్లో గోడలుగా నిలుస్తున్నారు. నమ్మకం అనేది మళ్లీ నిర్మించడానికి చాలా కష్టం. ప్రజలు కోరుకున్నది భద్రత, జీవితం, రొట్టె, నీరు మాత్రమే..! కానీ వారికి అనుమానం, భయం, అనిశ్చితి దక్కింది. ఒకప్పుడు స్వేచ్ఛ కోసం లేచిన చేతులు ఇప్పుడు రక్షణ కోసం మాత్రమే కదులుతున్నాయి. ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే మానవ హక్కులు అనే మాట ఇప్పుడు గాజాలో ఒక జ్ఞాపకం మాత్రమే. మాట్లాడితే ప్రమాదం, ప్రశ్నిస్తే శిక్ష. అందుకే నిరపరాధులు తమ ప్రాణాలను కోల్పోతున్నారు. ఎవరు రక్షిస్తారో, ఎవరు నాశనం చేస్తారో అక్కడి ప్రజలకు అర్థం కావడం లేదు. ఆకాశం నుంచి బాంబులు రాకపోయినా భయం మాత్రం నేలమీదే ఉంది. చిన్న చిన్న పిల్లలు కూడా భయం అనే పదాన్ని అర్థం చేసుకున్నారు. వారు ఇక ఆటలు ఆడరు, ఆహారం అడగరు, కేవలం ప్రశాంత నిద్రే కోరుకుంటారు. అదే ఇప్పుడు మానవ హక్కుల నిర్వచనం.. బతకడం అంటే భయంతో అయినా ఊపిరి తీసుకోవడమనే ఆలోచన అక్కడి ప్రజల్లో కనిపిస్తోంది.
ప్రతి కుటుంబం ఒక కధ. ప్రతి ఇల్లు ఒక శ్మశానం. తల్లులు పిల్లల పేర్లు పిలుస్తూ కళ్లలో కన్నీరు పెట్టుకుంటున్నారు. తండ్రులు మౌనంగా రోడ్లపై చూస్తూ ఏదో వెతుకుతున్నారు. గాజాలో ఇప్పుడు భూమి కూడా బాధతో నిండిపోయింది. మానవతా విలువలు కూలిపోతున్నాయి. ప్రతి మనిషి మనుగడ కోసం చిన్న చిన్న ఆశలతో బ్రతుకుతున్నాడు. ప్రజలు ఒకరికొకరు సాయం చేయాలనే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు కానీ పరిస్థితులు వారిని కూడా అడ్డుకుంటున్నాయి. అయినా గాజా ప్రజలు లొంగిపోలేదు. వారు ఇంకా ఒకదానికోసం ఎదురుచూస్తున్నారు.. అదే నిజమైన శాంతి కోసం కళ్లు కాయలు కట్టేలా వేచి చూస్తున్నారు.
గాజాలో ఉదయం సూర్యుడు ఉదయిస్తాడు కానీ కొత్త ఆశను తెచ్చుకోడు. అయినా ప్రజలు ప్రతి ఉదయం ప్రార్థిస్తారు, ఈరోజైనా మారుతుందేమో అనే ఆశ వారిది. ఇక శాంతి అంటే ఇప్పుడు బాంబులు ఆగడం కాదు, నమ్మకం తిరిగి రావడం. ప్రజలు ఇక రాజకీయ నాయకులను కాదు, మానవతను కోరుకుంటున్నారు. గాజా మట్టిలో ఇంకా జీవం ఉంది, కష్టాల్లో కూడా ప్రేమ ఉంది. ఒక రోజు ఈ నేల మీద బతుకుతున్న పిల్లలు మళ్లీ నవ్వుతారనే నమ్మకం ఉంది. ఎందుకంటే గాజా ఒక గాయం అయినా, అదే సమయంలో అది ఒక గుండె కూడా.. అందుకే అది ఇంకా కొట్టుకుంటోంది, ఇంకా ఆశిస్తోంది, ఇంకా బతుకుతోంది. మరి హమాస్ నాయకులు వీరి బాధను ఎప్పుడు అర్థం చేసుకుంటారో ఆ దేవుడికే తెలియాలి!