పిల్లలతో మాతృభాషలో మాట్లాడటం వారి అభివృద్ధికి అవసరం
కొన్ని రోజుల క్రితం ఒక సభలో మాట్లాడుతూ రాష్ట్రీయ స్వయం సేవక్ సంఘ్ అధినేత మోహన్ భగవత్ దేశంలో చాలా మంది తమ మాతృభాషలో సరిగా మాట్లాడలేని పరిస్థితిలో వున్నారని వ్యాఖ్యానించారు. ఈ మాటలు రాజకీయంగా కనిపించినా, దాని లోపలున్న నిజం మాత్రం మనకు ప్రతిరోజూ ఎదురయ్యే వాస్తవమే. . తల్లిదండ్రులు పరస్పరం తెలుగులో మాట్లాడుకుంటారు, కానీ పిల్లలతో ఇంగ్లీష్లోనే మాట్లాడడం ‘స్టేటస్’గా భావించే కుటుంబాలు ఎక్కువ అవుతున్నాయి. దేశంలో అన్ని నగరాలలో, మధ్యతరగతి కుటుంబాలన్నింట్లో ఈ ధోరణి బలపడుతోంది.
భాష అంటే పాఠశాల పుస్తకాలు, పరీక్షల మార్కులు మాత్రమే కాదు. అది మన వ్యక్తిత్వం మొదలయ్యే చోటు. మనమేసిన మొదటి అడుగు, మనం పలికిన మొదటి మాట, మన మొదటి కన్నీరు అన్నీ మాతృభాషలోనే. చిన్నపిల్లాడు ప్రపంచాన్ని అర్థం చేసుకోవడం కూడా ఇంట్లో వినే భాష ద్వారానే మొదలవుతుంది. ఆ బంధం తెగిపోతే, కోల్పోయేది భాష కాదు; మన జ్ఞాపకాల, భావోద్వేగాల, కుటుంబ సంస్కృతులను.
పిల్లలు తమ మాతృభాషలో నేర్చుకున్నప్పుడు మరింత ఫలవంతంగా అర్థం చేసుకుంటారని .మనోవైజ్ఞానికులు, విద్యా నిపుణులు చెబుతున్నారు. కానీ మన సమాజంలో ఇంగ్లీష్ అనే పదం ‘జ్ఞానం’కి కాకుండా ‘గౌరవం’కి, ‘భవిష్యత్తు’కి, ‘ఉద్యోగం’కి పర్యాయపదంగా మారిపోయింది. పిల్లాడు ఇంగ్లీష్లో బలహీనమైతే జీవితంలో ఎదగలేడేమో?అనే భయమే ఇంట్లో భాషను మార్చేలా చేస్తోంది.
ఏ భాష కూడా మరో భాషకు పోటీ కాదు. నిజానికి మాతృభాష నేర్చుకున్న పిల్లలు ఇంగ్లీష్ను ఇంకా సులభంగా నేర్చుకుంటారు. రెండు భాషలు తెలిసిన పిల్లల్లో ఆలోచనా శక్తి, సృజనాత్మకత, భావజాలం అన్నీ మరింత ధైర్యంగా పెరుగుతాయి. ప్రపంచవ్యాప్తంగా పరిశోధనలు ఇదే చెప్పాయి. అయితే మన దగ్గర మాత్రం మన స్వతంత్రతను, మన మూలాలను తగ్గించుకునే అలవాటు పెరిగిపోయింది.
నగరాల్లో ఒక వింత సంస్కృతి పెరుగుతోంది ఇంగ్లీష్ తెలిసినంత మాత్రాన అది ‘ఉన్నత’తనానికి చిహ్నం. తెలుగు, తమిళం, బెంగాళీ, మారాఠీ మాట్లాడితే మాత్రం ‘చాలా లోకల్గా’ కనిపిస్తారనే భ్రాంతి. అదే ఇంట్లో పెద్దవాళ్లు తమ భాషలో మాట్లాడినా, పిల్లలపై మాత్రం ఇంగ్లీష్ని బలవంతం చేస్తారు. భాషను అభ్యసించడం తప్పు కాదు; కానీ మనం బాల్యం నుంచే మన వ్యక్తిత్వపు వేర్లను కత్తిరించడం మాత్రం ప్రమాదకరం.
భాషలతోపాటు సంస్కృతి కూడా నశిస్తుంది. మన కథలు, పద్యాలు, సినిమాలు, జానపదాలు మాతృభాషలోనే తమ అసలు రుచిని కలిగి ఉంటాయి. ఒక పిల్లవాడు తెలుగు సరిగా చదవలేకపోతే, తిరుపతి వెంకట కవితో అతనికి ఏమి సంబంధం ఉంటుంది? గురజాడ, శ్రీశ్రీ, విశ్వనాథ, భరద్వాజ వారి రచనలు అతనికి ఏమాత్రం అర్థమవుతాయి? ఆ బంధం కోల్పోయిన తరానికి ‘తెలుగు ఊహ’ అంటే కూడా అర్థం కాని రోజులు దూరంలో లేవు.
ఇక్కడ ప్రభుత్వాన్ని మాత్రమే తప్పుబట్టకూడదు. అసలు మార్పు ఇంట్లోనే మొదలవుతుంది. పాఠశాలలో ఇంగ్లీష్ ఉండొచ్చు, పరీక్షలు ఇంగ్లీష్లో ఉండొచ్చు కానీ ఇంట్లో, భోజనం వద్ద, పండుగల్లో, కథల్లో, నవ్వుల్లో మాతృభాషే ఉండాలి. భాషను నేర్పడం అంటే పాఠ్యపుస్తకాలు ఇవ్వడం కాదు; అనుభవం ఇవ్వడం. అమ్మా నాన్నలతో పిల్లలు మాట్లాడే భాషనే నిజమైన విద్య.
తెలుగు వంటి భాషలు ఎంత గొప్పవో చెప్పడానికి పుస్తకాలు సరిపోవు. మన ఉచ్ఛారణలో సంగీతం ఉంది, మన మాటల్లో భావోద్వేగం ఉంది, మన పదబంధాల్లో సాహిత్యం ఉంది. ఇంగ్లీష్లో చెప్పలేని భావాలు, శబ్దాలు, అనుభూతులు అనేకం తెలుగులో సహజంగా వ్యక్తమవుతాయి. ఉదాహరణకు అన్నయ్య, బాబాయ్ వంటి పదాలకు ఇంగ్లీష్లో సరియైన మాటలు లేవు. భాష అనేది మనిషి ఆలోచనల రంగు; ఆ రంగు కోల్పోతే మనసు మసకబారిపోతుంది.
మాతృభాషను వదలమని ఎవ్వరూ చెప్పడం లేదు. అయితే మనం వదులుతున్నాం అంత నిశ్శబ్దంగా, అంత క్రమంగా, మనకే తెలియకుండా. నేడు ఇంగ్లీష్లో మాట్లాడే పిల్లలు రేపు తమ పిల్లలతో ఏ భాషలో మాట్లాడతారు? పది సంవత్సరాల తరువాత కుటుంబ కథలు ఎక్కడ నిలబడతాయి? ముత్తాతయ్య చెబుతున్న పూర్వీకుల కథలు, పాటలు, పల్లె పద్యాలు అన్నీ అనువాదాల్లోకి వెళ్లిపోయి ఆత్మను కోల్పోతాయా?
ఇది ఏ రాజకీయ పార్టీకి సంబంధించిన వాదన కాదు. ఇది మన ఇంటికి, మన భవిష్యత్తుకు సంబంధించిన వాదన. మనం మాట్లాడే భాషలోనే మన ఆలోచనలు నిర్మించబడతాయి. మనకు కావలసింది ఇంగ్లీష్కి వ్యతిరేకత కాదు మాతృభాషకు గౌరవం.
ప్రపంచ దేశాలను చూద్దాం జపాన్లో ఇంగ్లీష్ తెలిసినా, వారు ఇంట్లో జపనీస్ నే మాట్లాడతారు. ఫ్రాన్స్, కొరియా, చైనా ప్రతి దేశం తమ భాషకు అమోఘమైన గౌరవం ఇస్తుంది. వారు ఇంగ్లీష్ నేర్చుకుంటారు కానీ తమ భాషను వదులుకోరు. మనం మాత్రం భారతీయుడిగా పుట్టి, భారతీయ భాష మాట్లాడటాన్ని సిగ్గుగా భావించే స్థితికి వస్తున్నాం. ఇది ఒక భావోద్వేగ సమస్య మాత్రమే కాదు సాంస్కృతిక సంక్షోభం.
మాతృభాష అనేది జ్ఞానానికి అడ్డం కాదని, అది జ్ఞానానికి పునాది అని గుర్తుచేసికోవాల్సిన సమయం వచ్చింది. పిల్లలు ఇంట్లో మాతృభాషలో మాట్లాడితే వారు పాఠశాలలో నేర్చుకునే ఇంగ్లీష్కి ఇంకా బలమైన ఆధారం ఏర్పడుతుంది. రెండు ప్రపంచాలను అర్థం చేసుకునే తరం ఏర్పడుతుంది. ఇంగ్లీష్ తెరిచిన తలుపులు వేరే, మాతృభాష ఇచ్చిన బలం వేరే.
మొత్తానికి ఒక్క ప్రశ్న మన ముందు నిలుస్తోంది - ఇంగ్లీష్ మాట్లాడటం కోసం మనం మనసుకు దగ్గరైన భాషను త్యజించాల్సిన అవసరం లేదు, మన పిల్లలకు మనం ఇవ్వగలిగే గొప్ప బహుమతి భాష. అది వారసత్వం. అది సంస్కృతి. అది స్వరూపం. ఇంగ్లీష్ ఎంత అవసరమైనా మన మనసు, మన సంస్కృతి, మన కథలు మాత్రం మాతృభాషలోనే శ్వాసిస్తాయి.
మాతృభాషను రక్షించడం అంటే మనల్ని మనం రక్షించుకోవడం. మరి మనల్ని మనం కాపాడుకోవడం కన్నా పెద్ద పనేమైనా ఉందా?