పరీక్షల్లో శాతం పెరుగుదల: నిజమైన విద్యా పురోగతేనా? లేక గణాంకాల మాయాజాలమా?
తెలంగాణలో ఇటీవల ఇంటర్మీడియట్ పరీక్షల ఫలితాల్లో పాస్ శాతం గణనీయంగా పెరగడం రాష్ట్ర విద్యా వ్యవస్థకు ఒక విజయంగా ప్రచారం అవుతోంది. మొదటి చూపులో ఇది విద్యా ప్రమాణాలు మెరుగయ్యాయని, విద్యార్థులు ఎక్కువగా సిద్ధమవుతున్నారని, బోధన నాణ్యత పెరిగిందని భావించవచ్చు. కానీ లోతుగా పరిశీలిస్తే ఒక కీలక ప్రశ్న ఎదురు పడుతోంది ఈ ఫలితాలు నిజంగా విద్యార్థుల జ్ఞానం, అవగాహన పెరుగుదలను ప్రతిబింబిస్తున్నాయా? లేక కేవలం గణాంకాల మెరుగుదల మాత్రమేనా?
ఇటీవలి కాలంలో తెలంగాణ విద్యా వ్యవస్థలో ఫలితాలపై—పాస్ శాతం, ర్యాంకులు, గ్రేడ్లు—అధికంగా దృష్టి కేంద్రీకృతమవుతోంది. ఇవి అవసరమైన ప్రమాణాలే అయినప్పటికీ, వీటిపైనే అతిగా ఆధారపడటం విద్య యొక్క అసలు లక్ష్యాన్ని సంకుచితం చేస్తోంది. ముఖ్యంగా ప్రైవేట్ జూనియర్ కాలేజీలలో “ఫలితాలే ప్రతిష్ఠ” అనే ధోరణి బలంగా కనిపిస్తోంది. దీంతో బోధన ప్రక్రియ ‘పరీక్షకు సిద్ధం చేయడం’ వరకే పరిమితమవుతోంది. విద్యార్థులు విషయాన్ని లోతుగా అర్థం చేసుకోవడం కంటే, అంచనా వేసిన ప్రశ్నలకు సమాధానాలు గుర్తుంచుకోవడానికే అలవాటు పడుతున్నారు.
ఈ ధోరణి ఫలితంగా కోచింగ్ సంస్కృతి విస్తృతమైంది. చాలా మంది విద్యార్థులు పాఠశాలలకన్నా కోచింగ్ సెంటర్లలో ఎక్కువ సమయం గడుపుతున్నారు. అక్కడ పాఠ్యాంశాన్ని సరళీకరించి, ముఖ్యమైన ప్రశ్నలపై దృష్టి పెట్టించి, తక్కువ సమయంలో ఎక్కువ మార్కులు సాధించే విధానాన్ని నేర్పిస్తున్నారు. ఇది తాత్కాలికంగా ఫలితాలను పెంచినా, సృజనాత్మకత, విశ్లేషణాత్మక ఆలోచన, స్వతంత్ర అధ్యయనానికి అవరోధంగా మారుతోంది. విద్య ఒక జ్ఞాన ప్రయాణం కాకుండా మార్కుల కోసం జరిగే లావాదేవీగా మారిపోతుంది.
మరో ముఖ్యమైన అంశం మార్కుల పెరుగుదలపై సందేహాలు. ప్రతి సంవత్సరం పాస్ శాతం పెరుగుతుండటం వెనుక అసలు కారణాలేమిటి అనే ప్రశ్న తలెత్తుతోంది. పరీక్షలు సులభతరం అవుతున్నాయా? మూల్యాంకనం సడలింపుతో జరుగుతోందా? లేక పాస్ శాతం పెంచాలని సంస్థలపై పరోక్ష ఒత్తిడి ఉందా? ఈ అంశాలపై పారదర్శకత లేకపోవడం విద్యా వ్యవస్థ విశ్వసనీయతను దెబ్బతీస్తోంది.
ఫలితాల్లో బాలికలు బాలుర కంటే మెరుగ్గా రాణించడం మరో ఆసక్తికర అంశం. ఇది మహిళా విద్యాభివృద్ధికి మంచి సంకేతమే అయినప్పటికీ, బాలురు ఎందుకు వెనుకబడుతున్నారు అనే ప్రశ్నను కూడా ముందుకు తెస్తోంది. ఇది చదువు పద్ధతులు, సామాజిక ఒత్తిడులు, లేదా ప్రస్తుత విద్యా విధానంతో అనుసంధానం లోపం వంటి కారణాల వల్ల కావచ్చు. ఈ అంశాన్ని లోతుగా విశ్లేషించాల్సిన అవసరం ఉంది.
అత్యంత ముఖ్యంగా, పరీక్షల్లో ఉన్నత మార్కులు సాధించిన విద్యార్థులు ఉద్యోగ మార్కెట్లో ఎదుర్కొనే సమస్యలు గమనించదగ్గవి. సంస్థలు తరచుగా చెబుతున్న విషయం ఏమిటంటే—అధిక మార్కులు ఉన్నప్పటికీ, విద్యార్థుల్లో కమ్యూనికేషన్, సమస్య పరిష్కరణ, ఆలోచనా సామర్థ్యం వంటి నైపుణ్యాలు లోపిస్తున్నాయి. ఇది విద్యా వ్యవస్థ మరియు ఉద్యోగ అవసరాల మధ్య ఉన్న విభేదాన్ని స్పష్టంగా చూపిస్తోంది.
ప్రభుత్వ విధానాలు కూడా ఈ పరిస్థితికి కొంతవరకు కారణమవుతున్నాయి. పాస్ శాతం పెంచడానికి అనేక చర్యలు తీసుకుంటున్నాయి సప్లిమెంటరీ పరీక్షలు, సడలింపులు, ప్రత్యేక కోచింగ్. ఇవి తాత్కాలికంగా ఫలితాలను మెరుగుపరచినా, మూల సమస్యలను పరిష్కరించవు. గ్రామీణ ప్రాంతాలు, ప్రభుత్వ విద్యాసంస్థలు ఇంకా మౌలిక సదుపాయాల లోపంతో, ఉపాధ్యాయుల కొరతతో బాధపడుతున్నాయి. ఈ అసమానతలు గణాంకాల్లో కనిపించకపోయినా వాస్తవంలో తీవ్రంగా ప్రభావితం చేస్తున్నాయి.
ఈ నేపథ్యంలో తెలంగాణ విద్యా వ్యవస్థలో మార్పు అత్యవసరం. ముందుగా, మూల్యాంకన విధానాన్ని పునర్నిర్మించాలి. పరీక్షలు కేవలం జ్ఞాపకశక్తిని పరీక్షించకుండా, విశ్లేషణాత్మకత, అన్వయ సామర్థ్యాన్ని కొలవాలి. నిరంతర మూల్యాంకనం ద్వారా విద్యార్థుల సంపూర్ణ అభివృద్ధిని అంచనా వేయాలి.
తరువాత, ఉపాధ్యాయుల శిక్షణకు ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలి. ఆధునిక బోధనా విధానాలను అవలంబించేలా ప్రోత్సహించాలి. ఉపాధ్యాయులు మారితేనే విద్యా నాణ్యత మెరుగుపడుతుంది.
పాఠ్యాంశాలలో కూడా మార్పులు అవసరం. జీవన నైపుణ్యాలు, డిజిటల్ పరిజ్ఞానం, అంతరశాఖల విద్యను చేర్చాలి. విద్యార్థులు కేవలం పరీక్షలకు కాకుండా జీవితానికి సిద్ధం కావాలి.
అంతేకాకుండా, మూల్యాంకన ప్రక్రియలో పారదర్శకత పెంచాలి. స్వతంత్ర ఆడిట్లు, ప్రమాణాల స్పష్టత ద్వారా ప్రజల్లో నమ్మకాన్ని పెంపొందించాలి.
మొత్తంగా చూస్తే, పాస్ శాతం పెరుగుదల అనేది తప్పు కాదు. కానీ అది నిజమైన విద్యా పురోగతికి ప్రతీక కావాలంటే, దాని వెనుక గుణాత్మక మార్పులు ఉండాలి. లేకపోతే ఈ విజయాలు కేవలం గణాంకాల పరిమితంగానే మిగిలిపోతాయి. తెలంగాణకు అవసరమైనది మార్కుల పెరుగుదల కాదు జ్ఞానం, నైపుణ్యం, విలువలతో కూడిన సమగ్ర విద్యా వ్యవస్థ.