ఆ ట్రైన్పైనే దాడులెందుకు?
రాత్రి చీకటిలో నిశ్శబ్దంగా పరిగెత్తుతున్న ట్రైన్ ఒక్కసారిగా గర్జనతో చీలిపోతుంది. ఆ నిమిషం తర్వాత చుట్టూ పొగ, అరుపులు, చీకటిలో మెరుస్తున్న మంటలు మాత్రమే కనిపిస్తాయి. ఇది సాధారణ ప్రమాదం కాదు, ఇది మరోసారి జాఫర్ ఎక్స్ప్రెస్పై జరిగిన ఘోర దాడి. పాకిస్థాన్లోని బలోచిస్థాన్ రాష్ట్రాన్ని దేశంలోని మిగతా ప్రాంతాలతో కలిపే ఈ రైలు, సాధారణ ప్రయాణ మాధ్యమం మాత్రమే కాదు.. అది ఒక జీవనరేఖ. కానీ ఈ జీవనరేఖే ఇప్పుడు దాడుల లక్ష్యంగా మారింది. జాఫర్ ఎక్స్ప్రెస్ పేరు విన్నప్పుడల్లా ఇప్పుడు ప్రజల మనసుల్లో భయం, బాధ, కోపం కలిసిన భావన కలుగుతుంది. ఎందుకంటే ఈ రైలుపై వరుసగా జరిగే బాంబు దాడులు, రైల్వే పట్టాలు ఎగిరిపోయే సంఘటనలు, సాధారణ వార్తలు కాదు, అవి ఒక దీర్ఘకాలిక పోరాటానికి సూచన. పాకిస్థాన్ నిశ్శబ్దంగా ఉడికిపోతున్న ఆ అగ్ని ఈ ట్రైన్లోనే ఎక్కువగా కనిపిస్తోంది. ఇక ఎందుకు ఈ రైలు లక్ష్యమవుతోంది? దాని వెనుక ఎవరి స్వరాలు, ఎవరి బాధ, ఎవరి పోరాటం దాగి ఉంది అన్నది ఇప్పుడు తెలుసుకోవాల్సిన సమయం వచ్చింది.
బలోచిస్థాన్ ఎడారుల గుండా పరిగెత్తే జాఫర్ ఎక్స్ప్రెస్ సాధారణ ట్రైన్ కాదు. అది జీవనానికి చిహ్నం. పశ్చిమ పాకిస్థాన్లోని క్వెట్టా నగరాన్ని పేశావర్తో కలిపే ఈ రైలు వందల కిలోమీటర్ల పొడవునా పర్వతాలు, ఎడారులు, సమతల భూభాగాల మీదుగా దూసుకుపోతుంది. కానీ ఈ మార్గం సులభం కాదు. ఈ మార్గం భయంతో, అనుమానంతో, గన్ల నీడతో నిండిపోయిన మార్గం. ఎందుకంటే బలోచ్ ప్రజలు పాక్కు కట్టుబడి ఉండటం కంటే తమ సొంత స్వాతంత్ర్యం కోసం మరింత బలంగా కదిలిపోతున్నారు. జాఫర్ ఎక్స్ప్రెస్ ఆ ప్రాంతంలో ప్రభుత్వ ఉనికికి గుర్తు. ఆ రైలులో ప్రయాణించే సైనికులు, అధికారులు, వ్యాపారులు అన్నీ కలిపి ఆ రైలు ఒక చిహ్నంలా మారింది. ఈ నేల ఇప్పటికీ పాకిస్థాన్దేనని గుర్తు చేసే గుర్తు. అందుకే ఆ చిహ్నాన్ని ధ్వంసం చేయడం బలోచ్ తిరుగుబాటు గ్రూపులకు ఒక రాజకీయ ప్రకటనలా మారింది. ప్రతి బాంబు పేలుడు, ప్రతి పట్టాలు ఎగిరిపోవడం ఆ ప్రకటనలోని ఒక వాక్యంలా మారింది.
కొంతకాలంగా జాఫర్ ఎక్స్ప్రెస్పై వరుస దాడులు జరుగుతున్నాయి. సుల్తాన్ కోట్ స్టేషన్ దగ్గర బాంబు పేలుడు జరిగి ట్రైన్ పట్టాలు తప్పింది. పలువురు గాయపడ్డారు. అంతకుముందు బోలాన్ పర్వతాల్లో 400మంది ప్రయాణికులతో కూడిన ట్రైన్ను బలోచ్ లిబరేషన్ ఆర్మీ అనే సంస్థ దాదాపు 30గంటలపాటు బంధించింది. చివరికి సెక్యూరిటీ బలగాలు దాడి చేసి ముగించాయి కానీ 33 మంది మిలిటెంట్లు చనిపోయారు. 23మంది సైనికులు, ఐదుగురు రైల్వే సిబ్బందితో పాటు ఓ ప్రయాణికుడు ప్రాణాలు కోల్పోయాడు.
ఈ దాడుల వెనుక బలోచిస్థాన్లో పనిచేసే మూడు ప్రధాన సంస్థలు ఉన్నాయి. బలోచ్ లిబరేషన్ ఆర్మీ, బలోచ్ రిపబ్లికన్ గార్డ్స్, బలోచ్ లిబరేషన్ ఫ్రంట్. ఈ మూడు సంస్థలు ఒకే లక్ష్యంతో ఉన్నాయి. బలోచిస్థాన్ను పాక్ నుంచి విడదీయడం. వారి మాటల్లో ఈ నేల వారికి దోపిడీగా మారింది. గ్యాస్, ఖనిజాలు, తీరప్రాంతాలు లాంటివి ఇస్లామాబాద్ పాలకుల చేతిలో ఉన్నాయి కానీ స్థానికులకు దారిద్ర్యం, నిర్లక్ష్యం మాత్రమే దక్కింది. ఈ బాధ నుంచి పుట్టినదే ఈ తిరుగుబాటు. కానీ ఇది కేవలం రాజకీయ కథ కాదు. ఇది మానవీయ కథ. బలోచిస్థాన్ ప్రజలు నిత్యం అనుమానాల కళ్లతో జీవిస్తున్నారు. ఎవరైనా తిరుగుబాటుదారుల పక్షం వహించారనే అనుమానం వస్తే వారు కనిపించకుండా పోతున్నారు. కుటుంబాలు ఏడుస్తున్నాయి, యువకులు కనబడటం లేదు. అంతర్జాతీయ మానవ హక్కుల సంస్థలు ఈ పరిస్థితిపై ఆందోళన వ్యక్తం చేస్తున్నాయి. ఐక్యరాజ్యసమితి కూడా పాక్ ప్రభుత్వాన్ని హెచ్చరించింది. మానవ హక్కులు కాపాడాలని కోరింది. కానీ ఇస్లామాబాద్ మాత్రం తమపై ఉన్న ఆరోపణలను తిరస్కరిస్తోంది.
తన తప్పును అంగీకరించని పాక్.. తమ దేశంలో అశాంతికి ఇండియా కారణమని వితండవాదం చేస్తోంది. జాఫర్ ఎక్స్ప్రెస్పై దాడుల వెనుక భారత్ ఉందని ఆరోపిస్తోంది. ఇండియా మద్దతుతో ఈ దాడులు జరుగుతున్నాయని వాదిస్తోంది. కానీ భారత్ ఈ ఆరోపణలను తిరస్కరిస్తోంది. ఇదే సమయంలో అమెరికా బలోచ్ లిబరేషన్ ఆర్మీని ఉగ్రవాద సంస్థగా ప్రకటించింది. ఇలా రాజకీయ వాదనలు, ఆరోపణలు పక్కనపెడితే, ఈ రైలులో ప్రయాణించే సాధారణ ప్రజల కథలు భిన్నంగా ఉంటాయి. వారు భయంతో ఈ రైలులో కూర్చుంటారు. ప్రతిసారీ ట్రైన్ కదలగానే వాళ్ల హృదయం కూడా కదులుతుంది. కానీ ఆ భయాన్ని మించి జీవించాలనే తపన వారిని ముందుకు నడిపిస్తుంది.
ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే బలోచిస్థాన్ భూభాగం కేవలం పర్వతాలు, ఇసుక మాత్రమే కాదు. అది పోరాటం, గర్వం, అణచివేత, ఆశల సమ్మేళనం. అక్కడి ప్రతి గాలి చప్పుడు ఒక కథ చెబుతుంది. ఆ కథలో జాఫర్ ఎక్స్ప్రెస్ ఒక ముఖ్యమైన అధ్యాయం. అంతిమంగా జాఫర్ ఎక్స్ప్రెస్ ఒక సంకేతం. ఆ రైలు ప్రతి సారి బయలుదేరినప్పుడు అది ఒక హెచ్చరికలా ఉంటుంది. ఆ ప్రాంతంలోని అశాంతి ఇంకా చల్లారలేదని, ఇంకా న్యాయం కోసం పోరాటం కొనసాగుతోందని ప్రపంచానికి చెప్పే శబ్దంగా మారుతుంది. రైలు దూసుకుపోతుంది, దాని చక్రాలు గర్జిస్తాయి, కానీ ఆ గర్జన వెనుక వినిపించేది ప్రజల బాధ, ధైర్యం, ఆశ. ఇది ఓ ప్రాంతం తమ ఆత్మగౌరవం కోసం చేస్తున్న యుద్ధం. ఈ రైలుపట్టాలు రక్తంతో తడిసి ఉన్నా, ఆ రైలుపైన కూర్చున్న ప్రతి ప్రయాణికుడు జీవించాలనే సంకల్పంతో నిండివుంటాడు. చీకటిలోనూ ఈ రైలు సాగుతుంది, ఎందుకంటే జీవితం ఆగిపోవడమంటే ఓటమి అని వాళ్లకు తెలుసు. అందుకే ఈ ట్రైన్ చుట్టూనే యుద్ధం జరుగుతోంది. అది కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. మరి ఈ యుద్ధం ఎంతకాలం కంటిన్యూ అవుతుందో కాలమే నిర్ణయించాలి.